De confrontatie

Weken, nee, niet liegen, maanden had ik de confrontatie al uitgesteld. Maar gisteren ging ik mijn angsten aan. Natuurlijk hield ik mijzelf voor de gek. Mijn informante had mij namelijk al laten weten hoe het ervoor stond. Maar deze onaardige informante kon ik weer wegmoffelen onder de badkamerkast. Zij zou niets verder vertellen. Verbannen die gegevens!Mijn personal trainer liet mij echter in niet mis te verstane woorden weten dat ik de afgelopen maanden maar liefst 3.5 kilo aangekomen was en dat ik dus mijn 'goal' niet bereikt had. Mijn goal was namelijk tegengesteld. Of ik niet beter voor nu een wat lagere 'goal' in kon stellen.....Ja, duh....6 kilo eraf in 2 maanden. Dat wil ik! Natuurlijk stemde hij daarmee in.Ondertussen heeft hij niet door dat ik al ren door alleen maar mijn polsen te bewegen en dat ik met hetzelfde gemak mijn zoontje van 7 op het balanceboard plaats als er een totale bodyscan wordt gemaakt. 'Goed gedaan', is dan zijn reactie, 'maar je BMI is nu wel erg laag'. Ondertussen zie ik mijn Mii popje slinken tot een slanke madam. En dat is kicken! Goal bereikt!

Oh meisje....

Voel mij al drie dagen beroerd maar deze videoclip bracht toch even een glimlach op mijn gezicht. Met dank aan mijn jongste zus die mij dit stuurde als reactie op mijn berichtje gisteren.

Verwachtingen.

Afgelopen week ben ik tot de conclusie gekomen dat ik niet de vrouw/moeder ben die ik 14 jaar geleden verwachtte te zijn. Aangezien ik wel geloof in 'je bent nooit te oud om te leren' is het nu tijd om maatregelen te nemen.

Het smaakt nog steeds goed

Het was lang geleden dat ik deze Mexicaanse kipsalade heb gemaakt maar ik voorspel dat het weer een hit wordt voor deze zomer. Gisteren op het feestje voor mijn inmiddels 12-jarige dochter in ieder geval wel.

Chaos

Bijna 2 jaar geleden alweer. Over regelmatigheid gesproken. Er ontbrak mij vaak de inspiratie en tijd om iets te schrijven. Ook onzekerheid speelt hierin een rol. Toch heb ik gisterennacht besloten om opnieuw te starten. Waarom? Omdat ik zoveel gedachten in mijn hoofd heb die ik er gewoonweg uit wil hebben. Noem het mijn eigen vorm van therapie. Veel kan ik kwijt in al mijn creatieve uitingen maar veel blijft ook zitten en wordt een warboel in mijn hoofd. Chaos dus! Voeg daarbij de chaos die af en toe in mijn werkkamer heerst et voila: puinhoop compleet. Dus eruit met die gedachten, al dan niet diepzinnig. Gewoon schrijven over dingen die mij bezig houden en/of dingen die ik aan het maken ben. Gewoon......

En oja, ik ga ook weer meer foto's maken. Niet alleen van mijn sieraden maar van de dingen om mij heen. Want ook dat heb ik helaas laten verslonzen.

Nieuwsgierig naar mijn chaotische werkkamer (die ik overigens vandaag nog wil opruimen, maar dat roep ik dan ook alweer enkele weken) ? Check this:
Eerst een mooi stukje van mijn kamer, dat verlaagt voor mij enigszins de drempel om DIE andere te plaatsen.

De wederopstanding.

"Euj, Dennis ligt op de grond", zei mijn zoontje van vijf verbaasd nadat we net zeer moe thuis waren gekomen. Nee, hij zei het niet, hij gilde het bijna uit. Al met al geen al te vreemde boodschap ware het niet dat Dennis zijn 2,5 jarige goudvis is. Vol ongeloof stond ik de eerstvolgende 10 seconden met mijn hand voor mijn mond te zoeken naar een oranjekleurige vis op onze mooie houten vloer. Ik zag hem niet. Mijn vriend wel. Die pakte snel de goudvis op en gooide hem terug in zijn kom. Alsof dat zou helpen....we waren ruim een uur weg geweest. Daar lag hij nu, heel vredig op zijn rug te drijven. Vredig was mijn zoontje niet meer te noemen. Van de eerste schrik en verbaasdheid bekomen drong het nu tot hem door dat ook zijn goudvis een vroege dood was gestorven. Een dag eerder hadden we al de goudvis van zijn zus moeten begraven. En nu was die van hem dus aan de beurt. Hij huilde diepbedroefd.
"Hee, hij beweegt nog"! De stem van zijn vader tornde boven het gesnik uit. Het gesnik verstomde en vier verbaasde gezichten hingen boven de vissenkom, kijkend naar Dennis die verbeten naar lucht hapte. Wat een gevecht, zojuist lag hij nog doodstil op het droge en in zijn kom en nu gingen zijn kieuwen en bek snel op en neer om zoveel mogelijk zuurstof binnen te krijgen. Mijn zoon kreeg weer hoop en was zijn verdriet snel vergeten (.....en de goudvis ook merkten we toen hij direct de t.v. aanzette).
Hoe het verder ging? Dennis bewoog na een uur zijn zij- en staartvinnen en langzaam lukte het hem om weer lekker rond te zwemmen in zijn kom. Over wederopstanding gesproken!! We hebben onze zoon wel voorzichtig verteld dat Dennis eventueel, misschien, wellicht....toch wel snel dood zal gaan...Maar ik moet zeggen: Dennis houdt zich kranig!!

Oh Dear! A Deer!

Vandaag besloten om toch weer te proberen mijn blog bij te houden (zei zij na ruim een half jaar)! Of mij dat gaat lukken....???? We zullen zien.
Het is mij wel gelukt om mooie nieuwe spullen te ontwerpen. Degenen die mij op Craftygardens in Eindhoven hebben gezien mochten al kennismaken met mijn superhippe nieuwe knuffel DearODeer: A Deer for A Dear!
Tenminste....als je er een hert in ziet. Ik heb het die dag aan verschillende kinderen gevraagd en de meningen waren verdeeld. Sommigen durfden niets te zeggen, anderen gaven moeiteloos hun mening: "een...mens, dolfijn, draak, eenhoorn". Slechts een enkeling zag er hetzelfde in als ik: een schattig verlegen hertje gemaakt van de allermooiste en vrolijkste stofjes. Maar ach, wat maakt het uit wat je er in ziet. Het is een knuffel die zich lekker laat dragen, bekijken, gooien, knuffelen en kroelen. En daar gaat het om!